İnsan denince benim aklıma önce duygusu merhameti ve yüreğinde sevgisi olan bir güzel canlı gelir.
İnsan öldüren değil, yasatan olma gücüne erişebilen ve yaşattıklarıyla vicdani olarak huzura eren canlı kanlı duygusu olan insan demektir.
Çok merak ediyorum insan bir diğerini öldürünce vicdanı ondan hesap soruyor mu?
Geceleri yastığa başını koyunca öldürüldüğü kişinin çığlıkları, can çekişmesi onu rahatsız etmiyor mu?
Katiller nasıl uyuyabiliyor?
Bir cinayet işlenirken bir insan nasıl bir caniye dönüşebiliyor?
Bir kişinin canına kıydıktan sonra nasıl kendinde yasama hakkı bulabiliyor?
Çocuk kadın demeden masum insanlar öldürülüyor niçin neden?
İnsanlar öldürülmeyi değil, yasatılmayı hakeder. Biri diğerini gerçekten seviyorsa öldüremez, o kişi gitmeyi, terketmeyi seçse bile kalanın onu sevmeye devam etmesidir insanı sevmek.
Bu nasıl bir nefret duygusudur ki !
Bir insan diğer bir insanı yok etme öldürme eylemini gerçekleştirebiliyor?
Hepimizin belki kötü ve öfkeli, insani duygulardan uzaklaşacak kadar karanlık tarafı vardır belki ama öldürmek nedir?
Bir insan bir cinayet işledikten sonra her aynaya baktığında bir katil ile karşılaşmayacak mı?
Biz sağlıklı insanlar ruh sağlığı bozuk insanların sağlığını daha da bozuyoruz belki de. Hoşgörü sevgi ve erdem gibi duyguları öne çıkarmaktan toplum olarak vazgeçtik sanırım. Bu duyguların insanları iyiye güzele götürüp huzuru bulmasına yardımcı olmak yerine zehirli kötü yönleri insanlara farkında olmadan empoze mi ettik acaba?
Bizim bu kadar güzel bir coğrafyamız varken, duygulu anaç kadınlarımızın emzirdiği çocuklar ilerde nasıl bir katile dönüşebiliyorlar?
Anneler bebeklerini emzirirken öpüp bebeklerini koklayarak seviyorlar mı gerçekten?
Öpülerek koklanarak sevilerek büyüyen bir çocuk sevgiyi tanır ve nefreti seçemez. Gerçekten sorun nerede başlıyor merak ediyorum.
Siz de merak ediyor, bu cinayetlerden kendinizi rahatsız hissedip, bir payımız var mı diye merak ediyor musunuz?.
Biz insanlar bilmeyenlere sevgiyi öğretmekle yükümlüyüz. Sevgiden duygu dünyamızdan hoşgörüden öyle uzaklaşmışız ki! Hemen hemen her gün bir insan diğerini öldürüyor. Bu tabloda bizlerin hiç mi suçu yok?
Var tabi. Kendi adıma buram buram sevgi ve insan kokan yaşamın ne kadar kutsal ve evrensel duygular içerdiğini açıklayan bir kitap yazıp insanları suç işlemekten alıkoyamamışsam ben de en az öldürenler kadar suçluyum. İnsan hayatına dokunmak insani bir sorumluluktur.
Kötü duyguların yayılmasını, nefreti kini biz insanlar yok ederek bir birimizi yasatacak kadar sevmeyi ve bu güzel duyguları bir birimize hatırlatmakla sorumluyuz.
Çok çok üzgünüm ama üzülmek yetmiyor, acilen insandan insana bulasan bir hastalık gibi sevgiyi de bir birimize bulaştırıp ölümleri ancak sevgiyi öğrenerek öğreterek durdurabiliriz.
Lütfen ve lütfen bir birimizi hiç tanımasak da tanışma imkanımız olmasa dahi duygularımız hep tanış olsun, hepimizin kalbi bu güzellikler için savaş versin. İnsan çok değerli bir varlıktır öldürmeyi değil yasatmayı seçsin.
Lütfen insanları, bir birimizi sevelim. Nefret önce doğduğu yeri zehirleyerek öldürür.
Sevgi çok yüce bir duygu ibadetlerin en kıymetlisidir.
