Şöyle bir baktım. Anne tarafından büyük nenem 1860 doğumlu. 1545 yılında yapılan Menzil hanenin üstünde ahşap bir yapı vardı. Kaleye doğru çıkarken 3 kapı görürsünüz; Birincisi, kadınlar hamamına giriş kapısı. İkincisi, çelebilerin giriş kapısı. Üçüncüsü Topçu'nun karısı Şerife ninemin kapısı.
Dedem Ramazan'da top patlatırmış. Annem büyük neneme yemek gönderirdi o kapıdan çıkardık. O da bize nereden bulur bilmem jelatin kağıt kaplı şeker verirdi. Unutulmaz yıllar.
Babama gelince o da 1828 yılında sağlık memuru olarak Marmaris'e gelmiş ve 100 lira yakın hiçbir yere ayrılmamış.
Bütün bunları niye anlatıyorum. Hep Sonradan gelip Marmaris'e yerleşen değerli komşularımız önce şunu söyler.
-Bu Marmaris'ler var ya sahillere kızlara vermişler, tarlaları oğlanlara. Bu bir efsane, Marmaris bahsedilen yıllarda “1940 50 60” en fazla 2000 nüfusa sahip. Geçim Sebzecilik, narenciye, inekçilik, Balıkçılık, süngercilik çevrede iş varsa Kerestecilik ve de maden işçiliği.
En önemlisi İNEKÇİLİK.
Küçük bir kasa var devlet memurları çok ve de onların ihtiyaçları arasında süt, yoğurt gibi temel gıda maddeleri var.
İnekler Tepe ve Kemeraltı mahallelerinin dışında İşte o Tarlalarda besleniyor. Yani ineği olanın tarlası ve bahçesi var.
Tahta iskeleden (heykelden) sonra buyunuza (Otel Lidya’ya) kadar 14 ev var. Bunların bir kısmı da 1957 depreminden sonra buraya yerleşen Marmarisliler.
Kızlara şurası verilmiş, erkeklere burası verilmiş hikaye.
rahmetli Turgut Karayiğit, (19339 abimiz
- İbrahim oğlum şu dünyanın İncisi Marmaris yerine inek heykeli koymalı, bugünkü zenginlik ineklerden yaz bunu yaz derdi.
şŞimdi ne Şükriye teyzemin taze inek sütü, yoğurdu var. Ne limon, narenciye ne de Turfanda sebzesi. Marmaris artık herkesin olmuş.
Marmarisli azınlık.
Söz atmayın garibime
Ah o ineklerimiz…
