Bizler 1990’lı yılların mutlu kendinden emin uçsuz bucaksız hayalleri olan gençleriydik biz. Dinlediğimiz müzikler liste başı, genelde ben Türkü severim.
Sokaklar tehlikesiz saat gecenin kaçı olursa olsun diskodan sarhoş da olsak tek parça ve tacize uğramadan evimizin kapısını bulurduk. Yanımızda kız veya erkek kim olursa olsun içeceğimize ilaç koyup tecavüz eder, soyar resim çeker gibi derin korkularımız yoktu.
Hepimizin kalbi güzel ve masum duygularla dolu bir birimize hissettiğimiz sevginin ve güvenin tadını çıkarır, hepimiz sırayla hayâllerimizi anlatır ve ne olmak istediğimizi keyifle anlatır, dinlerdik.
Ben çok dürüst bilgili bir siyasetçi olmak istemiştim ama yazar oldum.
Artık istemiyorum.
Çünkü bizim zamanımızda liderler bir birlerine saygılı sevgiliydi ve asla bir birlerine hele halka asla hakaret etmezler, açık oturumlarda konuşmaları acayip keyif verir espriler havada uçuşur, biz gülmekten yıkılırdık.
2000 yıllardan sonra hızlı bir fırtına esti herkes dağıldı, dal budak kırıldı.
Hasar tamir edilecek gibi değil.
İnsanlarda bir korku güvensizlik, sevgisizlik ve çıkar ilişkisi trend oldu.
İnsanlar değerlerini çiğneyip maddi bir yarışın içinde buldular kendilerini. Sonra milyon dolarlar çocukların önüne yığıldı, diğerleri ise benim niye kolay yoldan para kazanma olanağım yok diye başladılar para odaklı başarı yolları aramaya ama ne mümkün öyle yağma yok. Çünkü insanlar guruplaştılar, guruplara sınıflara ayrıldılar farkında bile olmadan.
Radyo televizyonlara öyle dizi oyun ve yarışmalar kitlendiler ki gençlerin ahlak değeri edep terbiye seviyesi yerle bir oldu, gençlerimizi zapt edemez hale geldik.
Ardından uyuşturucu baronlarının torbacıları türedi karanlık köşelerde yakala yakalayabilirsen, sayısız genç uyuşturucu tuzağına düştü neden?
Birilerine para akışı devam etsin diye.
Bütün bunlar yaşanırken herkes sessizce seyretti, adam sende diyerek duyarsızlığın dibine vurdular.
Aradan biraz daha zaman geçti çocukların ellerine tabletler verildi saf temiz duygular öldürülüp yerine bir ejderha dikildi.
Gençler bir birlerinin duygularından gelecek planlarından çok bedenleriyle ilgilenmeye itildi. Oysa kalitesiz programlar yerine gençlerin hayallerini süsleyen başarı kaynaklı eğitim sisteminde destekler verilip torpilsiz hakkaniyetli ayrımsız eşit bilgi dolu geleceğe uğurlamak gerekirken gençlerimizi psikologlara düşürdük.
Zaman içinde bulanıma giren gençlerin ardından herkes ruh ve sinir hastası oldu neredeyse. Komşu komşudan koptu, aile bireyleri bir birinden koptu herkes bir birini sırtından vurmaya başladı. Güçlerin direttikleri yolda yalpalaya yalpalaya ilerledik farkında bile olmadan.
Dönüp arkamıza baktığımızda beğenmediklerimiz elimizden kayıp giden mutluluğumuz olmuş. İnsanlar kitlelerre ayrıldılar, her bir kitle diğerlerini yıpratarak bir güç edinme sevdasına düştüler.2000 den sorası kayıp gençlik yasaklara doğru sürüklenip durdular. Artık mutluluk umut, sağlık ve huzur bizim toplumumuzdan çok uzak.
Güneydoğuda deprem oldu, ülkesin en batısında ve diğer bölgelerde üniversiteler kapatıldı.
Utanın be
Bu kadar mı eğitim düşmanısınız.
Halâ cahillerin peşinden koşanlar var.
Halâ bilimin önüne dini koyup siyasete değerlerimizi maneviyatımızı alet edenleri kullananları destekleyenler var, sizin Allah belanızı versin. AMİNNNN