Acı çekmeyenler bilmezler bu iklimin kokusunu. Yaprak yaprak kopar dağılır ufalanınsın her darbede. Ne kadar yaralandığını kimse bilmez, örselenişlerin güzellikler dağıtırken uzak iklimlerin havasına suyuna bir özenti imrenti alır başını koşar peşinden. Sen kaçarsın kendinden, çevrenden herkesten ama bırakmaz o yaralandığın yerden kanatmaya devam ederler.
Duyguların bir öneminin kalmadığı şu zamanda herkes hissettiklerinle değil sahip olduklarınla ilgilenirler.
Bazen bir vazo bazen bir bardak olasın gelir, insanlar unutsun sussun istersin bazen. Unutsunlar, onlar unuttukça bir eşya gibi kendi sessizliğinin ortasına düşersin. Kırılır kırılır yenilenirsin.
Unutmalı insan belki de bütün emeklerini niçin hangi amaçla zamanını harcadığını. Değmiyor insanın kendi kendini kendinden çok sevdikleri için hiçliğe el kaldırmasına. Oysa hiç olmadım ve olmayacağım bu boşlukta düşerken kendimden uzağa. İnsan kendisine bile böylesine mesafeli ve uzakken başkalarından nasıl yakınlık talep edebilir?
Böylesi bir zavallılık içinde tükenip giderken ömür denen sayı değerlerinin azaldığını şu dönemde bir ellilik bonknot gibi değersiz kalmasına şaşmamalı alışmalı zamanın acımasızlığına.
Yalnız uyuduğun yatakta gözyaşlarının seni yıkadığını siyah gece ve sağır duvarlardan başka kim bilebilir ki.
Kendi ölüm fermanını imzalayan birisi olarak bu kadar dik yürümek bu kadar yaşamla zıtlaşmanın da bir bedeli olsa gerek. Her şey değişir zamanın renginde sen istemesende.
Kolay kaybettiklerini ne kadar zor kazandığını unutmak en akıllıca reddedilmiş davranış hali belki de bedelsiz bir mutluluk olur hayatımızda.
Bağlı bağımlı değil ama bağışçıl yaşamak insanlığın en derin erdemi olsa gerek. Bazen sessizlik iyidir insan kendini sessize alarak içinde kendisiyle baş başa kalıp kendisini gözden geçirmeli.
Duygu dünyasının derinliklerine dalıp dalıp çıkmalı insan bütün hüzünleri uğurlarcasına. Zamanı affetmeli getirdiği hüzünler için. Usulca kendine sarılıp kendi yüreğine sarılıp sevmeli insan kendi kendini. Eğer sen kendine sahip çıkıp kendi kendini sevemezsen başkaları yokluğunu kutlayacak kadar yok sayarlar seni.
Başkalarının bıraktıkları yerde beklemeye devam edersen yasamı ötelemiş, zamanın gerisinde kalmış değersizleşmiş olursun. Dünya hareket halindeyse eğersen de hareket etmekten vazgeçmeyecek eylemlerin en asili ile başı çekmek zorundasın. Eteğinden aşağı çekenlerden kurtulup bildiğin yolda ilerleyerek yolun sonuna gelsen dahi yeni bir yol açma çabasına girişerek kucaklayacaksın zamanın içinde kendi kendini.
Senin bildiklerin ve yasadıkların senin gerçeğin başkalarının yalanlamasına aldırış etmemek senin özgürlüğün hafifliğin olmalı.
Belki de çok fazla abartıyoruz hayatı yaşa işte tek başına olsan bile hissettiklerinin değerini bilerek. Kendi özüne çekilip yenilenerek.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir