Bir çocuğu merdivenlerden fırlatırken vicdanı susan, sokak ortasında bir kadın öldürülürken susanların seyirci olanların kör vicdanlarıyla huzurlu bir yaşam inşa edilemez...
Küçücük bir kız çocuğu tecavüze uğrarken kanamayan vicdanlar, öksüz yetim kalan çocukların sevgisiz kararmış hayatlarından vicdan azabı duymayan, vicdani rahatsız olmayan vicdansızlar ile mutlu yuvalar kurulmaz.
Çıkarı için şahsiyetini satan her türlü yalanı talanı mübah gören haramzadelerin sofrasına oturulmaz, haram yiyenler ile aynı sofraya oturanların da haramzadeler sınıfına girerler, haram yiyenler ile helâl sohbeti edilemez. Bu tür insanların zekatı sadakası masumların midesinde günahlarını arındırma çabaları meyve vermez ağaca benzer. Gölgesi olur fakat bir kıymeti değeri ve ederi olmaz.
Kötülük öyle çok yayıldı ki! Zehirli sarmaşıklar gibi bastırdı bütün çiçek bahçelerini. Sökmeye çalıştıkça güçlendi. Kötülük kokuyor bütün sokaklar, sapıklar cenneti oldu en bakir ormanlar.
Yananlar, yalanlar ve seyre bakanlar hepsi yan yana. Kötülük ekildi bile isteye umursamaz ve adam sendeciler sayesinde. İnsan onuruna yakışmayacak sonuçlar yapıştı kötülerin yüzüne yine de rahatsız olmadılar.
Kötüdür bazı insanlar, sadisler dir mesela insana hayvana özellikle de çocuklara işkence etmekten keyif alırlar. Sevilmeyen sevgi almayan sevgiyi tanımaz veremez, sevgisizlikten kötülükten beslenir. Çoklu kişilik bozukluğu, ego ve ben merkezli sağır vicdanlı insanlar sayesinde ekilip çoğalan kötülüklerin kavurup, yok ettiği huzurlu sokaklar acı çığlıkların yankılarıyla huzuru bozulup yıkılan yuvaların mimarları hiç üzerlerine sorumluluk almadan bencil yaşamlarına kahkahalar yamarlarken ağlayanları duymuyorlar.
Kirli elleriyle kirli dilleriyle, kirli karakterleriyle tepeden tırnağa kokmuş, çürümüş insanların nasihat etmesi, mide bulandıran bir iğrençlikler zincirine her gün yeni bir halka eklenirken, bu kötülüklere sebat etmek ne kadar ağır geliyor, taşınması güç bir yük olduğunu aklı selim vicdanlı ve adalet duygusu ile donatılan insanların her gece uyuyamadıklarını ve çaresizlikten her geçen gün içlerine çekildiklerini görmezden bilmezden gelmek, çürümüş vicdanların tel tel döküldüğünü görmek insan olanları insanlıklarından utandırıyor.
Kötülere kötü olduklarını söylemeye korkarsanız bütün kötülükler normalleşir, vicdan ölür, karakter çürür ve insan iskeletinden başka geriye sadece kötülük kalır..
Kötülük öyle normalleşti ki kimse kendi kendisini hesaba çekip yargılamıyor. Sustu sağır oldu öldü vicdanlar. Suç sırmalı kürk oldu üzerine giyen yok.
Bunca ölümlerden kötülüklerden, gözyaşlarından ve acılardan sorumlu olanların savunulması haklı gösterilmeleri insan olabilenleri çaresizlikler içinde utandırıyor.
Kötülük normalleştikçe insanlar kendi cehennemlerini inşa ederler.
Dilimiz tatlı, sözümüz kıymetli özümüz insan, kötülük bizden uzak olsun.
