Gözünüz aydın, kendi kendinizi bitirdiğinizin farkında bile değilsiniz. Bazılarınız öyle zavallısınız ki her şeyi bildiğinizi sanıyorsunuz.
Güçlü sandığınız insanların peşinden koşarken bir tuzağa koştuğunuzu bilmiyorsunuz.
Oysa sınıfsal çöküşü destekleyenlere cesaret veriyor, kendi kendinizi inkâr ederek felakete giden yolu süslediğinizi bilmiyorsunuz.
İçinde bulunduğunuz durum, kendi evinizi ateşe vermenizle aynı anlama geliyor. Oysa gidecek bir yeriniz, sığınacak bir çatınız kalmadığında size kimsenin acımayacağını, herkesin sizi tepeleyip geçeceğini görmüyorsunuz.
Öyle cahiliz ki!
Yeşil pasaportları ve paraları olanların en küçük bir karışıklıkta buraları terk edip gideceklerini, kendilerine yeni bir düzeni kolayca kurabileceklerini düşünmeden hareket ediyorsunuz.
Tek başına kurtulmak istemem şiirini bu düşüncelerle boğuşurken yazmıştım. Gerçekten o gün gelirse, tek başıma kurtulmak istemem. Vicdanı olan kimse de istemez.
İki gün sonra bir ulusun yas tuttuğu günün yıldönümünde, çokları o yası hissetmeden yüzeysel olarak adet yerini bulsun diye anma törenlerine eşlik edecekler.
Hissetmeden yapılan duygusal tekrar mekanik bir harekete dönüşür.
Bütün ruhunuzda hisseder ve yaşarsanız bu duygunun gücünü ancak o zaman anlayabilirsiniz.
Para için anne babaların, akrabaların öldürülmesi, silahların kullanımının bu kadar sıradanlaşması, normalleşmesi hayra alamet değil.
Dünyada savaşlar olmasa silah fabrikalarının ürettiği silahlara kimsenin ihtiyacı olmayacak olması, tek istekleri zenginleşmek olanların işine gelmez.
Suçun olmadığı bir ülkede avukatlar işsiz kalır, hâkim ve savcıların sayısında fazla artış olmaz, değil mi?
Trafik kontrol noktalarında robotların görev yapması çok zaman almayacak. Duygular taklit edilecek, yiyeceklerin dahi ilaçlar gibi tablet olarak alınacağı zaman dilimine tarihsel olarak çok yaklaştık.
Doğallıktan hızla uzaklaşırken ruhumuzda neşe, ağzımızda tat kalmadı.
Bilmem farkında mısınız? Türkülerimiz sustu bizim. Neşemizi, ruhumuzun gıdasını elimizden aldılar.
Bizim özümüzü bize en iyi anlatan türkülerdir.
Müzik, bir insanın iç sesinin açık sergisidir.
Türküler sustu çünkü türkü Türktür. Türkçeyi en güzel anlatan melodidir.
Şiir yazanlar yalan söyleyemez, türkü söyleyenler küfür etmezler, saz çalanlar hak çalmazlar. İşte sınıfsal çöküşten sadece birisidir türkülerin susması.
Neden?
Çünkü türkü Türklerin özüdür; Türklerin öz kültürünü en iyi anlatan bir işitsel tepkidir.
Ölüler tepki vermez.
Türküler susacak ki bir ulusun sesi gırtlağında boğulup ölsün ki! İnsan insanın dilinden, halinden anlamasın. Türkü ve şiirler insanın insanla anlaşması, aynı dili ve duyguyu, düşünceyi hissetmesi, aynı paydada buluşmasıdır.
Türküler sustuğunda bir sınıfsal çöküş başarıyla tamamlanmış olur. Ve tamamlandı.
Ne kaldı?
Düşünceyi tutuklamak. Düşünceler tutuklanıyor mu? Elbette.
Farklı adlar altında fikir ve düşünceler, kişileri korkutarak, ürküterek, cezalandırarak kendi beyinlerinin içinde düşüncelerini tutuklamışlardır.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir