Yıllar sonra
Belki de yüzyıllar sonra,
yeniden buluştuk seninle.
Zaman sustu,
geçmiş uyandı.
Ben gözlerini yeniden ezberledim,
sen içimdeki eski yarayı…
Meğer ne çok özlemişim
gülüşünü, bakışını
Havadan sudan konuştuk,
söyleyemediklerimizi içimize gömdük.
Gözlerimiz gizlice buluştu.
Sanki konuşsalar,
her şey yeniden başlayacaktı.
Sonra ayrılık vakti
Kalktın, gittin.
Narin adımlarla uzaklaştın.
Dönüp son bir kez baktın ya
Sanki sen gitmiyor,
benden bir ömür götürüyordun.
Belki kalmak istedin,
belki de ben
kalmanı çok istedim.
Ama ikimiz de biliyorduk;
kalamazdın
Hayat bazen
yüreğinin istediğini değil,
mecbur kaldığını yaşatır insana.
Sen gittin,
ben o son bakışta kaldım.
Ne tuhaf
İnsan en çok
yanı başındayken anlıyor,
birlikte yaşama ihtimallerinin
ne kadar uzak olduğunu.
Yıllar sonra buluştuk,
ama aynı zamana
bir türlü kavuşamadık.
Sen tutman gereken eli tutup gittin,
ben gözlerini içime gömdüm.
Şimdi biliyorum;
bazı aşklar bitmez,
yalnızca susar.
Bazı vedalar bir an sürer,
bir ömür acıtır.
Belki bir gün…
Ne zamanın hükmü kalır
ne de hayatın mecburiyetleri…
Belki bir gün,
kimsenin elini tutmadan
çıkarsın karşıma.
O gün,
sana söyleyemediğim her şeyi
gözlerine anlatırım.
Çünkü bazı hikâyeler
yarım kaldığı için değil,
insan bir gün tamamlanacağına
inandığı için yaşar.
O gün gelecek
Biliyoruz.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir