Fikirleri, inançları ve karakterleri birbirinden dağlar kadar farklı insanlar, söz konusu çıkarları olduğunda aynı masada buluşabiliyor. Dün birbirlerine karşı duranlar, bugün kendi menfaatleri uğruna siyasi ittifaklar, çıkar ortaklıkları ve türlü hesaplar içinde bir araya gelebiliyor. Görünen o ki bazıları için ilkeler değil, kişisel çıkarlar belirleyici.
Fakir fukara şükredip dua ederken, bazı zenginleri bitmek bilmeyen bir servet hırsı almış gidiyor. Ne zaman “Yeter!” diyecekleri belli değil. Kapitalizmin çarkları arasında büyüyen bu açgözlülük, kimi zaman beklenmedik ortaklıklarla ve kendi çevrelerinde kurdukları saadet zincirleriyle daha da güçleniyor.
Her şey dışarıdan bakıldığında güzel görünüyor. Açıklamalar yapılıyor, başarı hikâyeleri anlatılıyor, pembe tablolar çiziliyor. Turizmde 12 ay hedefi dillendiriliyor, büyük vaatler sıralanıyor. Sanki bütün sorunlar çözülmüş, her şey yoluna girmiş gibi bir hava yaratılıyor.
Peki, madalyonun diğer yüzünde neler yaşanıyor?
Turizm sezonunun yüksek gelirlerle kapandığı söyleniyor. Ancak sezon bittiğinde işsiz kalan turizm emekçileri, kepenk kapatan işletmeler, geçimini sağlamak için başka iş kollarına yönelen esnaf ve kış aylarını geçirebilmek için başka şehirlere gitmek zorunda kalan çalışanlar bu başarı hikâyesinin neresinde?
Bir de ekmek parası kazanmak için çalışırken iş kazalarında hayatını kaybeden emekçiler var. Aliağa’da yaşananlar gibi…
Bir tarafta milyonlarca dolarlık turizm gelirlerinden söz edilirken, diğer tarafta sofrasına bir lokma ekmek koyabilmek için mücadele eden insanlar var. Üreten işçinin emeğinden doğan artı değer büyürken, bu değerin ne kadarının emekçiye döndüğü ise çoğu zaman görmezden geliniyor.
Anlatılanlarla yaşananlar arasında dağlar kadar fark var.
Turizmin başarısı yalnızca gelen turist sayısıyla, doluluk oranlarıyla ya da açıklanan gelir rakamlarıyla ölçülemez. Asıl başarı; çalışanların, küçük esnafın ve yerel işletmelerin bu gelirden ne kadar pay alabildiğiyle ölçülür.
Çünkü bir sektör büyürken o sektörün emekçileri yoksullaşıyorsa, ortada başarıdan önce sorgulanması gereken ciddi bir sorun vardır.
Sosyal medyada paylaşılan pembe tablolar, hayatın gerçeklerini değiştirmiyor. İşsizlik, geçim derdi ve güvencesizlik birkaç güzel açıklamayla ortadan kalkmıyor.
Asıl mesele daha fazla kazanmak değil, kazanılanın ne kadar adil paylaşıldığıdır.
Unutmayalım; bir ülkede zenginlerin serveti büyürken emekçinin sofrasındaki ekmek küçülüyorsa, orada başarıdan önce adaleti konuşmak gerekir.
Çünkü insanın güne başlamasını güzelleştiren , emeğinin karşılığını alabilmesi, başı dik yaşayabilmesi ve yarınından umutlu olabilmesidir.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir