Bir zamanlar yalnızca kuşların bildiği
Bir vadide başlamıştı hikâyemiz.
Şelalenin serinliğinde buluşmuş,
Irmağın kıyısında birbirimize söz vermiştik.
Ağaçların gölgesinde küçük bir ev kurmuş,
Bir ömrü aynı pencereden seyretmeye başlamıştık.
Yıllar geçti…
Önce yanımıza bir ev daha yapıldı,
Sonra bahçeli evler çoğaldı çevremizde.
Toprak yolların yerini taş döşeli sokaklar aldı,
Uzaklardan insanlar gelip yerleşti vadimize.
Bir zamanlar yalnızca bizim duyduğumuz
Şelalenin sesine yeni hayatlar karıştı.
Derken küçük evlerin ardından
Yükselmeye başladı apartmanlar.
Pencerelerde ışıklar çoğaldı,
Sokaklarda çocuk sesleri yankılandı.
Yeni dükkânlar açıldı, meydanlar kuruldu.
Bir zamanların sessiz vadisi
Koca bir şehrin kalbine dönüştü.
Bir gün şehrin meydanında toplandılar.
Herkes kendi geleceği için söz söyledi.
Sandıklar kuruldu, oylar kullanıldı,
İçlerinden biri şehrin başkanı seçildi.
Artık bu büyüyen kentin
Bir yönetimi, bir meclisi,
Bir de geleceğe uzanan ortak hayalleri vardı.
Biz bütün bunları penceremizden izlerken
Hayat bize de yeni sürprizler hazırlıyordu.
İlk çocuğumuz büyümüş,
Okul yolunu öğrenmişti.
Küçük ayaklarıyla bir zamanlar
Bizim yürüdüğümüz patikalardan geçiyordu.
Ardından ikinci çocuğumuz gelmişti dünyaya,
Evimiz yeniden kahkahalarla dolmuştu.
Derken bir gün başkanın sesini duyduk:
“Bu şehrin geleceği çocuklarımızda,
Haydi, aileler çocuk sayısını üçe çıkarsın!”
Sen gülümseyerek bana baktın,
Ben o bakışta yeni bir başlangıç gördüm.
Şimdi karnında bir başka hayat büyüyor.
Üçüncü çocuğumuzu bekliyoruz.
Sen bazen elini karnına koyup gülümsüyor,
Ben o gülümsemede
Henüz doğmamış bir geleceği görüyorum.
Saçlarına düşen birkaç ak,
Yüzünde yılların ince izleri…
Ama hâlâ ilk günkü gibi
Elini tuttuğumda içimden bir şeyler geçiyor.
Sen merdivenleri biraz yavaş çıkarken
Ben çocukların peşinden koşuyorum.
Bir yandan büyüyen şehri,
Bir yandan büyüyen ailemizi seyrediyoruz.
Şelale hâlâ aynı yerde,
Irmak hâlâ aynı taşların arasından akıyor.
Ama çevremizde artık koca bir şehir var.
Bir zamanlar iki kişinin kurduğu düş,
Binlerce insanın yaşamına dönüşmüş.
Bazen düşünüyorum;
Bir evin temeli sevgiyle atılırsa
Duvarları yalnızca insanları değil,
Yarınları da içine alırmış.
Biz bir zamanlar iki kişiydik,
Sonra üç olduk, dört olduk…
Şimdi beşinci bir nefesi bekliyoruz.
Şehir büyüdü, sokaklar değişti,
Yeni yüzler, yeni hayatlar geldi.
Ama bizim evimizin penceresinde
Hâlâ aynı manzara duruyor:
Şelale…
Ve sen…
Bir zamanlar yanında bir ömür düşlediğim kadın,
Şimdi üç çocuğumuzun annesi olmaya hazırlanırken
Ben hâlâ elini ilk günkü heyecanla tutuyorum.
Kim bilir, belki yıllar sonra
Çocuklarımız da kendi yuvalarını kuracak,
Şehir biraz daha büyüyecek,
Şelalenin çevresinde yeni hayatlar başlayacak.
Ama biz,
Bu büyük şehrin bir köşesinde,
Birbirimize yaslanmış iki insan olarak
Hep aynı şeyi hatırlayacağız:
Bütün bu hayat,
Bir şelalenin kıyısında
Birbirimize gülümsememizle başlamıştı.

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir