Gözlerinin derinliklerinde kayboldum,
Gözlerinden ıssız bir ormana düştüm.
Ağaçların arasından süzülen ışıklarda
Seni aradım, unuttum kendimi…
Bazen bir bakışın derinliğinde , başkasının gözlerinde bulur,İnsan;
Adını koyamadığı gizemi …
Ben de öyle düştüm bilinmezliğine,
Nereye gitsem sen,
Nereye baksam senden bir iz…
Bir şelalenin kıyısında,
Taradığın saçların sonsuzluğa uzanıyordu,
Bir ırmağın serinliğinde yüzüyordun,
Çırılçıplak…
Durmuş zaman, dünya susmuş gibiydi.
Sanki bütün evren, o an
Senin varlığında yeniden yaratılıyordu.
Ben sana yaklaştıkça
Sen uzaklığın dilini konuşuyordun.
Işıkların birbirine değdiği yerde
Bir gölge gibi dağılıyordun.
Her adımda sana biraz daha yaklaşırken
Kendimden biraz daha eksiliyordum.
Belki aşk,
Bir bedene dokunmak değil,
Bir ruhun bilinmezliğine karışmaktı.
Belki de sevmek;
Ulaşamayacağını bile bile yürümek,
Bir yokluğun içinde
Binlerce varlık hayal etmekti.
Ne sana varabildim
Ne de kendime dönebildim.
Sen uzaklığın öteki adı oldun,
Ben o uzaklığın içinde kaybolan ses.
Bir yanım seni ararken
Diğer yanım yokluğunda çoğaldı.
Belki de insan,
Bir insana değil,
O insanda uyandırdığı sonsuzluğa âşık olur.
Bir çift gözün içine koca bir evren sığdırır,
Sonra kendi yarattığı evrende
Yapayalnız kalır.
Ve ben hâlâ o ormandayım…
Ağaçların gökyüzüne değdiği yerde,
Işığın karanlığı incittiği bir vakitte,
Bir ırmağın suskun kıyısında…
Ve şimdi
Ne gözlerinden çıkabiliyorum
Ne de o dünyadan…
Bir çift gözle başlayan yolculuğum
Şimdi kendi sonsuzluğuma uzanıyor.
Sen gözlerinde bir evren taşıyordun,
Ben o evrene şiir oldum…
Ve hâlâ,
Bir çift gözün kıyısında
Sonsuzluğa uzanan bir düş taşıyorum.
𝒩𝓊𝓇𝑒𝓉𝓉𝒾𝓃 𝐸𝒸𝑒
15 Kasım 2026

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir