Ana içeriğe geç
NURETTİN   ECE
NURETTİN  ECEKöşe Yazarı

BİR AŞKTAN DOĞAN ŞEHİR

Bir zamanlar iki kalbin sığındığıO küçük kulübenin çevresinde,Hayat yavaş yavaş çoğalmaya başladı.Önce birkaç ev yükseldi ağaçların arasında,Sonra yollar…

Bir zamanlar iki kalbin sığındığı
O küçük kulübenin çevresinde,
Hayat yavaş yavaş çoğalmaya başladı.
Önce birkaç ev yükseldi ağaçların arasında,
Sonra yollar uzandı ırmağın kıyısına,
Yeni pencereler açıldı gökyüzüne.
Şelalenin sesi hâlâ aynıydı
Ama çevresinde artık kocaman bir hayat vardı.

Yıllar geçti…

Kulübemizin yakınında yeni mahalleler kuruldu,
Çocukların sesleri sokaklara taştı.
Küçük bir meydan yapıldı şehrin ortasına,
Kahveler açıldı, dükkânlar ışıklarını yaktı.
Bir zamanlar yalnızca kuşların bildiği vadide
Artık binlerce insanın hikâyesi yazılıyordu.

Irmağın kıyısına yürüyüş yolları yapıldı,
Ağaçların arasına bisiklet parkurları uzandı.
Bir futbol sahası kuruldu gençlerin neşesine,
Basketbol potaları yükseldi mahalle aralarında.
Tenis kortlarında raket sesleri duyuldu,
Yüzme havuzları çocukların kahkahalarıyla doldu.
Spor salonlarında yeni hayaller kuruldu,
Koşanlar, yarışanlar, mücadele edenler çoğaldı.
Şehir yalnızca büyümüyor,
Sağlıklı ve umutlu bir geleceğe koşuyordu.

Sonra şehrin başka bir yüzü gelişti.
Bir tepenin yamacında caminin minaresi yükseldi,
Başka bir mahallede yeni bir ibadethane açıldı.
İnsanlar dualarını göğe taşıdı,
Bayram sabahları meydanlar kalabalıklaştı.
Farklı mahallelerde, farklı sokaklarda
İnsanlar aynı huzuru aradı.
Şehrin kalbinde sevgiye, inanca ve hoşgörüye
Her zaman bir yer vardı.

Okullar açıldı, çocuklar büyüdü,
Kütüphaneler kuruldu, kitaplar çoğaldı.
Bir kültür merkezi yükseldi meydanın yanında,
Tiyatro perdeleri açıldı, müzik sesleri yayıldı.
Akşamları ışıklandı sokaklar,
Gençler geleceğe dair hayallerini anlattı.
Her yeni evde başka bir hikâye başladı,
Her yeni sokakta başka bir umut yeşerdi.

Biz de o şehrin içinde yaşamaya devam ettik.

Saçlarımıza yılların izleri düşerken
Bir zamanlar çimenlerde koşan çocuğumuz büyüdü.
Kendi yollarını çizmeye başladı,
Kendi hayallerinin peşinden yürüdü.
Evimiz de büyüdü, ailemiz de…
Bir zamanlar iki kişilik olan dünyamız
Şimdi koca bir şehrin hatıralarına karıştı.

Bazen eski kulübemizin önüne oturduk,
Irmağın akışını sessizce seyrettik.
Şehrin yükselen binalarına baktık,
Kalabalıklaşan meydanları dinledik.
Birbirimize gülümsedik…

Çünkü bütün bu güzelliklerin başlangıcında
Bir şelalenin kıyısında karşılaşan
İki insanın birbirine duyduğu sevgi vardı.

Şimdi o küçük vadi bir şehir olmuştu.
Sporuyla, okullarıyla, meydanlarıyla,
İbadethaneleriyle, sokaklarıyla büyümüştü.
Binlerce insan aynı gökyüzünün altında
Kendi hayatını kuruyordu.

Ama biz biliyorduk…

Şehrin en güzel yeri
Ne en yüksek binasıydı
Ne de en kalabalık meydanı…

Bizim için en güzel yer,
Hâlâ şelalenin kıyısındaki o ilk buluşmaydı.
Birbirimize ilk kez baktığımız,
Aşkın hayatımıza dönüştüğü o yerdi.

Bir zamanlar iki kişiydik,
Sonra bir aile olduk,
Ardından çevremizde bir şehir büyüdü.

Ve yıllar sonra bile
Şelalenin sesi aynı şeyi fısıldıyordu:

Bazı şehirler taşla, toprakla kurulur;
Bazılarıysa iki insanın sevgisiyle başlar.

Bizim şehrimiz bir aşkla başladı,
Bir ömre dönüştü,
Binlerce hayatın arasında
Sevgimizin izini bıraktı.

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın