Bir zamanlar iki insanın düşüyle başlamıştı her şey,
Kuşların gökyüzüne emanet ettiği
Sessiz bir vadide…
Şelale kayalardan dökülür,
Irmak taşların arasından yolunu bulurdu.
Bir şehrin adı yoktu henüz
Bu güzel topraklarda.
Seninle suyun kıyısında buluşmuş,
Ağaçların gölgesinde bir ev kurmuştuk.
Bir ömrü aynı pencereden seyretmeye,
Sevgimizi toprağa, umudumuzu yarına bırakmaya söz vermiştik.
Yıllar geçti…
Önce evler yükseldi,
Sonra sokaklar, meydanlar, köprüler…
Şelalenin sesi şehre karıştı,
Şehir vadiden dünyaya açıldı.
Taş sokaklarda tarih,
Müzelerde geçmiş,
Meydanlarda sanat ve müzik vardı.
Farklı ülkelerden insanlar geldi,
Kültürler birbirine dokundu.
Şehir büyüdü,
Ama doğasını unutmadı.
Şelalenin kayaları korundu,
Irmağın kıyısında ağaçlar çoğaldı.
Derken şelalenin suları
Yeni bir yol buldu kendine.
Vadilerden ovalara,
Uzak diyarlara,
Sahra’nın altın kumlarına uzandı.
Çölün susuz ufkunda
Bir umut yeşerdi.
Kumların arasında bahçeler açıldı,
Palmiye gölgelerinde hayat çoğaldı.
Bu şehirde yalnızca doğa değil,
İnsan da korunuyordu.
Yalan söylemek,
Başkalarının hakkına göz dikmek,
Açgözlülükle her şeye sahip olmak
Bir zamanlar insanlığın hastalığıydı.
Şehir, bu hastalıkları iyileştirmek için
Bir sağlık merkezi kurmuştu.
Bilim insanları umut veren ilaçlar üretmiş,
İnsanların kalbindeki karanlığı
Şefkatle aydınlatmayı öğrenmişti.
Artık kimse yalanın,
Kimse açgözlülüğün esiri değildi.
İnsanlar dürüstlüğü, paylaşmayı,
Birlikte yaşamayı öğrenmişti.
Çünkü bu şehirde
Gerçek zenginlik altın değil,
İnsanın temiz yüreğiydi.
Biz bütün bunları
Evimizin penceresinden izliyorduk.
Çocuklarımız büyümüş,
Kendi hikâyelerini yazmaya başlamıştı.
Saçlarına düşen aklara baktım,
Elini tuttum.
Bir zamanlar bu vadide
Yalnızca iki kişiydik biz.
Şimdi binlerce insanın
Ortak düşü olmuştu sevgimiz.
Şelale hâlâ aynı kayalardan dökülüyor,
Irmak hâlâ kendi türküsünü söylüyordu.
Ama suları artık
Bir şehrin bahçelerine,
Uzak çöllerin umutlarına uzanıyordu.
Bazen düşünüyorum…
Bir şehrin gerçek büyüklüğü
Yükselen binalarında değil,
İnsanlarına sunduğu yaşamda saklıdır.
Doğasını koruyabiliyorsa,
Kültürünü yaşatabiliyorsa,
İnsanı iyiliğe ulaştırabiliyorsa
İşte o zaman
Gerçek bir medeniyete dönüşür.
Bizim hikâyemiz de böyle başladı,
Bir şelalenin kıyısında,
İki insanın birbirine gülümsemesiyle…
Şelale akıyor,
Şehir büyüyor,
Sular Sahra’ya uzanıyor.
Ve ben hâlâ
Senin elini ilk günkü gibi tutuyorum.
Çünkü bütün bu yollar,
Bütün bu şehirler,
Bütün bu uzak ufuklar…
Bir zamanlar
Seninle kurduğumuz
Küçük bir evin penceresinden
Dünyaya açılmıştı.
Şelale akıyor…
Şehir büyüyor…
Ve sevgimiz
Sularla birlikte
Sahra’nın ufkuna kadar uzanıyor

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir